علی حبیب نژاد

من با چه رو دریا بیندازم عصایم را؟!

با رفتن خود سُست کردی دست و پایم را
این دستمزدم بود ؟ کم دادی بهایم را

من بی تو از دریا چگونه رد شوم بانو
من با چه رو دریا بیندازم عصایم را؟!

آنقدر با مویت تیمم کرده ام دیگر
از یاد بردم دین که نه حتی خدایم را

با آشنایانم غریبم با غریبان دوست
پای غریبی داده ام هر آشنایم را

زیبایی تو باعث خود باوری می شد
بعد از تو پنهان کرده ام آیینه هایم را

0
...

0
جدایی, غزل ‏ - نظر دهید...

مرد رویای تو هرکس هست من، آن نیستم!

حرف هایم را زدم حالا پشیمان نیستم
رفتی از دستم “پری” اما پریشان نیستم

رود هستم موج می آید که طغیان میکنم
اهل آرامش که بعدا هست طوفان نیستم

راه من از تو جدا بود از همان آغاز کار
این تو و آینده ات، من ؟ نه به قرآن نیستم

ماه: من ،خورشید: تو؛ وقتی جهان زیباتر است
که تو در من یا که من پشت تو پنهان نیستم

معتقد هستم به خیلی چیزها باور بکن
بنده ی عشقم ولی بی دین و ایمان نیستم

عشق ما یا خواه یا ناخواه شرط دین ماست
من به این دینی که میگویی مسلمان نیستم

فکر کن من را ندیدی فکر کن یک خواب بود
مرد رویای تو هرکس هست من، آن نیستم!

0
...

0
غزل ‏ - نظر دهید...

خانمم این سر به روی تن زیادی می کند!

چشم های من همین که از تو یادی می کند
غم درون چشم من با اشک شادی می کند

گفته بودم تو نباشی مرگ شیرین است…حال
خانمم این سر به روی تن زیادی می کند!

عشق راه مطمئنی نیست من هم دیده ام
سوخت هرکس که به حرفش اعتمادی می کند

زندگی یک برگ خشک و میوه بار آورده است
مرگ مزد زحمتش را گردبادی می کند

شعرهایم طفل هایی ناخلف بار آمدند
شعر از شاعر درون قبر یادی می کند؟!

1+
...

1+
غزل ‏ - نظر دهید...