محمدجلیل مظفری

به روز حادثه، محتاج ِ اولیاء دم است!

بیا بیا غزلم تلخ و داغ و تازه دم است
اگر چه هیزم ِ عشقت در این اجاق كم است

كنار چوبه ی دارم بیا كه محكومت
به روز حادثه، محتاج ِ اولیاء دم است!

مرا كه غیبت تلخ ِ تو درد ِ جانكاهی است
به پای دار حضورت عزیز و مغتنم است

همان كه ره بلد ِ شهر عشق بود، ببین!
به جاده های غریبی اسیر پیچ و خم است

در این سرای كهن یك ستون اگر باقی است
نشان ز غربت غمناك و داغ ِ ارگ ِ بم است

بیا ز راه نترس ای دلیل بیداری
اگر چه عاقبت راه پِرسه ی قلم است

...

3+
جدایی, غزل ‏ - نظر دهید...