المجلس الثانی مولانا

من فوائده رزقنا الله من موائده

الحمدلله الذی اﻟﻒ بين عجائب الفطر، الغالب علی الکون بما قضی و قدر قسم المواهب علی البشرنافذ مشیتّه و انقاد کل جبار فی زمام الذل بحسن تقدیره و استکان کل کائن فی میادین صنعه و تدبيره احمده و الحمد مدعاه لزواید نعمه و اشکره و الشکر مستزید لغرائب کرمه، و اشهد ان لا اله الا الله وحده لاشریک له و اشهد ان محمداً رسول الله الملک الخلاق المبعوث الى مکارم الاخلاق الباعث بحسن العمل، الناهی عن اتباع الهوی و الزلل صلی الله علیه و علی آله و اصحابه و ازواجه الطیبين الطاهرین و سلم تسلیماً کثيراً.

...

0
المجلس الثانی مولانا نظر دهید...

مناجات

ملکا! این ممالیک و عبید و نیازمندان که به نیازهای صادق و نیتهای خالص در این موضع جمع آمدهاند، به امید رحمت تو، همه را به سعادات و مرادات دین و دنیا آراسته دار. امداد الطاف خود را از هر یک بازمگير.خفتگان خواب غفلت را به تنبیه لطف خود بیدار گردان. شجرهٔ نهاد هر یک را به ثمرهٔ طاعات آراسته گردان.پادشاه وقت، شاه معظم، که ملجاء اقاصی و ادانی روی زمين است از تاب آفتاب نوائبش نگاه دار. قاعدهٔ ملک مستقیمش را به اَمداد و حفظ و اصناف تائید مؤسّس دار. رایت دولتش را به آیت نصر و طغرای سعادت و فيروزی و بهروزی آراسته دار. اقالیم ربع مسکون را از معدلت و سلطنت او سالهای دراز خالى مگردان. انصار وارکان دولت را که کلاه جاه از خدمت او یافتهاند و کمر طاعت او بر میان دارند، همه را سعادت و اقبال افزون دار. مجلس مولانا فلان الملهّ و الدیّن، نصير الاسلام و المسلمين، ناصح الملوک و السلاطين، قامع البدعه، ناصر الشریعه، منشی النظر، مفتی البشر که استاد ناصح و مربی مشفق این دعاگوی است و التفات خاطر مبارک وی به هیچ جا از احوال این داعی جدا نیست، خداوندا، این آراستگی ذات که او را دادهای، سبب سعادت دین و دنیاوی وی گردان. آن دعایی که فرض و حتم است و افتتاح و ختم سخن جز بدان دعا نشاید، دعای مادر و پدر است که نشو و نما دهندهٔ این نهالند. خداوندا ایشان را در پناه افضال خود آسوده دار، همچنانکه این ضعیف را به زیر پر و جناح تربیت خود بﭙﺮوریدند. جناح و پراحسان خود، بر سر ایشان دار. «پدر و مادری که ناز آرند انبیا عقل و روح را دارن» بزرگان و خویشان و دوستان که اینجا جمع آمدهاند، همه را در نور حضور رحمت خویش دار. همه را به دارالسلام جمع گردان. یا اله العالمين و یا خير الناصرین، برحمتک یا ارحم الراحمين. «هر که از ما کند به نیکی یاد یادش اندر جهان به نیکی باد» علمای ملت و واعظان امت را سنت آن است که در افتتاح اقامت این خبر به حدیثی از احادیث طیبهٔ سید اولاد بنی آدم افتتاح کنند. اکنون این دعاگوی مخلص میخواهد که بر همان صراط المستقیم قدم زندو در همان منهاج قویم سلوک نماید. «گر ترا بخت یار خواهد بود عشق را با تو کار خواهد بود عمر بی عاشقی مدان بحساب کان برون از شمار خواهد بود» حدیث: روی عن عمر بن الخطاب رضی الله عنه انه قال: قال رسول الله صلی الله علیه و سلم:« من خرج من ذل المعاصی الى عز التقوی اغناه الله بلامال و اعزه بلاعشيرة و من رضی من الله بالیسير من الرزق رضی الله عنه بالقلیل من العمل». ترجمهٔ حدیث و پارسی خبر آن است که اميرالمؤمنين عمر خطاب رضی الله عنه آن محتسب شهر شریعت، آن عادل مسند اصل طریقت، آن مردی که چون درهٔ عدل در دست امضای اقتضای عقل گرفت، ابلیس را زهرهٔ آن نبود که در بازار وسوسهٔ خویش به طراری و دزدی، جیب دلى بشکافد، که :« ان الشیطان لیفر من ظلّ عمر»عاشقی بود بر حضرت که هرگز نفاق، راه وفاق او نزد. صادقی بود در خدمت که هرگز دهر پر مداهنت، به روغن خیانت، فرق دیانت او چرب نکرده بود. زهره دارد حوادث طبعی که بگردد به گرد لشکر ما ما به پر میپریم سوی فلک زانکه عرش است اصل و جوهر ما «لولم ابعث لبعثت یا عمر»ای مخاطب خطاب:« حسبک»و ای معاتب عتاب:« و من اتبعک»اگر مرا که محمدم به پیغامبری از حجرهٔ«لولاک لما خلقت الافلاک»بيرون نفرستادندی، ترا که عمری به حکم عدل، اهمیت آن بودی که با منشور«بلغ» به میدان رسالت آخر زمانیان فرستادندی این عمر که شمهای از فضایل او شنیدی، چنين روایت میکند از سید ممالک و خواجهٔ مسالک، آن مردی که قمر در خدمت او کمر بستی که: «اقتربت الساعه و انشق القمر»اول مرغی که درسحرگاه محبت، نطق صدق زد او بود. پیش از همه شراب اتحاد نوشید و قبای استعداد پوشید. «گنجینهٔ اسرار الهی ماییم بحر درر نامتناهی ماییم بنشسته به تخت پادشاهی ماییم بگرفته زماه تا به ماهی ماییم» هنوز گذریان وجود، در بازار شهود ننشسته بودند، هنوز نه ولولهٔ مَلَکْ بود، نه مشعلهٔ فلک، نه سمک در زیر زمين جنبیده، نه سماک بر افلاک درخشیده، هنوز نقاشان قدر این صفهٔ گچ اندود صف آسمان را پردهٔ لاژوردی نکشیده بودند، هنوز فراشان قضا، فضای این چار طاق عناصر در بیدای وجود نزده بودند که نور وجود من که صبح شهود بود، از مشرق«انا ارسلناک»لمعان نموده، به امر«کن»هست گشتم و به شراب«قل»مست گشتم تا نوبت نبوت من، نوبتیان قضا، بر در سراپردهٔ آدم نزده بودند، هیچ فرشتهای را زهرهٔ آن نبود که پایهٔ تخت آدم را ببوسد. «مقصود ز عالم آدم آمد مقصود ز آدم آن دم آمد» چون به عالم وجود آمدم، مستخبران روزگار به استفسار حال من آمدند. ای مسند تو ورای افلاک قدر تو و خاک توده، خاشاک طغرای جلال تو لعمرک منشور ولایت تو لولاک نه حقه و هفت مهره پیشت دست تو و دامن تو زان پاک نقش صفحات رایت تو لولاک لما خلقت الافلاک که محمدا تویی عادل، تویی در شهر شریعت. گفتم چه جای این است! که همهٔ پیغامبران منشور عمل توکیل درمن یافته اند. دم آدم، فتح نوح، درسِ ادریس، مؤانست موسی، حدیث شیث، تبجیل اسماعیل و خلت خلیل، همه با من است. کشتی وجود مرد دانا عجب است افتاده به چاه مرد بینا عجب است کشتی که به دریا بود آن نیست عجب در یک کشتی هزار دریا عجب است محمدا به چه کار آمدهای؟ آمدهام تا رندان محلت کفر را ادب کنم. مستان خرابان شرک را حد زنم. روزی مهتر عالم و سرور بنی ادم نشسته بود و صحابه در پیش او حلقه زده، آن صدیقان صادق، آن خموشان ناطق، راز را با حضرت بی نیاز فرستاده بودند تا آن عنقای عالم غیب به آواز «قل» آید و آن هزار دستان بوستان معرفت به شاخگل آید و نوای عاشقانه بسراید و مراد دین و دنیا برآید. مهتر عالم، سر دِ¬درج دُر اسرار بگشاد و این لفظ بر نطع بازرگانان جانباز جانان طلب معنی نهاد و چنين فرمودکه: «من خرج من ذل المعاصی الى عزالتقوی» هرکه قدم از ذل معصیت، بی تهمت ریا و غفلت به صحرای پرهیزگاری و ترسکاری نهد وکیمیای تقوی را به دست طلب معنی بر مس نفس سحارۀ غدّارۀ مکّارۀ امّاره افکند و به قدم مجاهده سوی انوار مشاهده رود، «اغناه الله بلامال» کمال فضل الهیت به محض لطف ربوبیت، این بنده را بی مال توانگرگرداند. بس که شنیدی صفت روم و چين خیز و بیا ملک سنایی ببين تا همه دل بینی بی حرص و بخل تا همه جان بینی بی کبر و کين پای نه و عرش به زیر قدم دست نه و ملک به زیر نگين گاه ولى گوید: هست او چنان گاه عدو گوید: هست او چنين او ز همه فارغ و آزاد و خوش چون گل و چون سوسن و چون یاسمين تقوی پيرایهٔ او گردد، پرهیزگاری سرمایهٔ او باشد. عاملان، توانگری به کثرت مال دانند. مرغی که خبر ندارد از آب زلال منقار در آب شور دارد همه سال توانگری، توانگری دل است نه « الغنی، غنی القلب لاغنی المال » : اما غلط کردهاند که میفرماید مهتر عالم توانگری مال. درمی چند و دیناری چند، از مکان کان فانی، به صنع صانع و ابداع مبدع، گلغونهٔ حمرت برصفحات او کشیده، رنگی و هنگی به وی داده، ضرابان رعنا، نقشی و دایرهای بر وی کشیده و به کورهٔ امتحان درآورده دست به دست و شهر به شهر، گشتن پیشه کرده، چه لایق عشقبازی بندگان حضرت و شاهان با غيرت باشد. مه دوش به بالين تو آمد به سرای گفتم که ز غيرتش بکوبم سروپای مه کیست که او با تو نشیند یک جای شبگرد جهان دیدهٔ انگشت نمای عاقلان توانگری از این دانند اما غلط کردهاند، اما عاشقان حضرت حق، توانگری از آن دانند که در دار الضّرب نماز، سبیکهٔ راز و سکهٔ نیازدارند. ملک تعالى در حق عالم غدّار ندای فاعتبروا کرد یا اولى الابصار زمانه بر مثل لعبت است مرد فریب چو نیک درنگری زنگی است مردم خوار آورده اند که روباهی در بیشهای رفت. آنجا طبلی دید آویخته در پهلوی درخت افکنده، و هر باری که بادی بجستی، شاخ درخت بر طبل رسیدی، آواز بلند به گوش روباه آمدی. روباه چون بزرگی طبل بدید و بلندی آواز بشنید، از حرص طمع دربست که گوشت و پوست او درخور شخص و آواز او باشد. همهٔ روز تا به شب بکوشید و به هیچ کاری التفات نکرد تا به حیلهٔ بسیار به طبل رسید که گرد طبل خارها بود و خصمان بودند. چون بدانجا رسید و آن را بدرید، هیچ چربویی نیافت. همچون عاشقان دنیا به شب هنگام مرگ، نوحه آغاز کرد که: صیدم بشد و درید دام این بتر است می، درد شد و شکست جام این بتراست دل سوخته گشت و کار خام این بتراست دین ضایع و دنیا نه تمام، این بتراست اما روشن چشمان معرفت و سرمه کشیدگان حضرت، در این بیشهٔ روباه، به آواز طبل التفات نکنند، شکار شکار باقی جویند. آن شب روان که در شب خلوت سفر کنند در تاج خسروان به حقارت نظر کنند آن راکه درگوش آواز وحی «قل» است، او را چه جای پروای آواز دهل است؟ سوری که در او هزار جان قربان است چه جای دهل زنان بی سامان است * با همت باز باش و با کبر پلنگ زیبا به گه شکار و پيروز به جنگ کم کن بر عندلیب و طاووس درنگ کاینجا همه آواست و آنجا همه رنگ و صادقان، نقد دل را ازکان حقیقت جویند وزر خالص اخلاص از آنجا حاصلکنند و سکهٔ شهود بروی نویسند، حسين منصوروار، سر در بازند، ابایزید وار از عين عشق، سکهٔ «سبحانی ما اعظم شأنی» برآرند. نی هرکس این زر را تواند دید، ونه هر دل این درد تواندکشید. محمدی باید تا از چمن یمن اینگل چیندکه: «انی لأجد نفس الرحمن من قبل الیمن». مجنون صادق باید تااین رمز بغمز آردکه: ارادوالیخفواقبرها عن محبها فطیب تراب القبر دل علی القبر ای دوست من! راه بس نزدیک است، اما راهرونده بس کاهل است. هر زمان زین سبزگلشن رخت بيرون می برم عالمی از عالم وحدت، به کف می آورم تخت وخاتم نی وکوس «ربّ هب لى» می زنم طور و آتش نی و در اوج «اناالله» میپرم هرچه آب روح میبینم، به دریا می نهم هرچه نقد عقل مییابم، در آتش میبرم من چون طوطی وجهان درپیش من چون آینه است لاجرم معذورم و جز خویشتن میننگرم هرچه عقلم از پس آیینه تلقين می کند من همان معنی به صورت در زبان میآورم از برون تابخانهٔ طبع یابی نزهتم وز ورای چار طاق چرخ بینی منظرم ساختم آیینهٔ دل، یافتم آب حیات گرچه باور نایدت، هم خضر و هم اسکندرم بر زبان «ان نعبدالاصنام» بودم تاکنون دل به «انی لااحبّ الآفلين» شد رهبرم درقلادۀ سگ نژادانگرچه کمتر مهره ام در طویلهٔ شيرمردان، قیمتی ترگوهرم ای در همهٔکویها بیگانه، وی در همهٔ نقدها نَبَهْره، نمیدانیکه اینکار،کردنی است نیگفتنی و این دنیا، گذاشتنی است، نه داشتنی. ابراهیم ادهم را رحمة اللّه علیه میآرندکه چون به راه حق آشناگشت و دیدۀ دل او به عیب این جهان بیناگشت، هرچه داشت، درباخت. گفتند: ابراهیما! چه افتادت در دقّ رقّ، تن بگداختی، حرارت مرارت هجر،کام وجودت تلخگردانید و در زلف مسلسل دین، موی شدی در مملکت بلخ، به صبوری تلخ، شه رخ زدی؟ از حالگدانیست عجب،گر شود او پست تیغ غم تو از سر صد شاه، سرافکند روزی پسر ادهم، اندر پی آهو مانند صبا مرکب شبدیز درافکند دادیش یکی شربت،کز لذت بویش مستیش به سر بر شد و ز اسب برافکند گفتند همه کس به سرکوی تحیّر مسکين پسر ادهم، تاج و کمر افکند از نام تو بود آنکه سلیمان به یکی مرغ در ملکت بلقیش شکوه و ظفر افکند از یاد تو بود آنکه، محمد به اشارت غوغای دو نیمه شدن اندر قمر افکند ابراهیم ادهم رحمة الله علیه میگوید: زندانی دیدم و مرا قوت نی، قاضی عادل دیدم و مرا حجت نی. ندایی شنیدم: اگر ملک جاویدان خواهی، بهکار درآ، و اگر وصل جانان خواهی، از جان برآ، اگر منعم میطلبی، عاشقیکن، و اگر نعمت میخواهی بندگیکن. هدهد شو تا سلیمان، نامهٔ بلقیس به تو دهد. باد شو تا یعقوب خبر وصل یوسف از تو پرسد. چون تذرو، رنگين مباش. هدهد روزی چندی از پیش سلیمان غایب شد. در اقلیم جهان سفرکرد. در دوران زمان نظرکرد. آوازۀ ملک بلقیس بیاورد. سلیمان بر تخت ملک نشسته بود ولشکر سلیمان مستمع و هر روز بامدادکه آفتاب، سر از دریچهٔ عقبهٔکوه برکردی، تیغ زر اندوه از قراب مشرق برکشیدی، خاکیان را خلعت نور بخشیدی جن و انس به اطراف تخت سلیمان میآمدند. شير، شر و شور درگذاشته،که چه میفرمایی؟گرگ، با میش، آشناگشتهکه چه می گویی؟ شاهين و تذرو منقار نقار در باقیکردهکه فرمان چیست؟ اگر موری در جوف صخرۀ صما غمی و همی گفتی، سلیمان، مضمون غم وهم و حرکاتش را بشنیدی و بدانستی. روزی باد، به حکم توسنی، از راه سرعت حرکت، در انبان آرد پيرزنی درآمد و آن آرد پيرزن را بریخت. پيرزن از تهور باد به تظلم به حضرت سلیمان آمدکه ای ولیعهد امر حق و ای فیصل اعاجیب مقامات و مهمات خلق، زن درویشم بادکه به حکم توست در میدان «وسخرناله الریح» میشد، فعل «ویرسل الریاح» به رسم ذات نامحسوس خود در انبان آرد من آمد و آردم بریخت. تاوان آرد من از باد بستان، یا باد را ادبکن، تا بار دیگر گرد دست رست بیوه زنان نگردد. سلیمانگفت: هم باد را ادبکنم و هم ترا ضمان و غرامت بکشم. بروید ازکسب زنبیل بافی من، تاوان آرد پيرزن بدهید و باد را به زندان حبسکنید تا بدانیدکه بادی راکه نه مکلف است و نه مخاطب، از بهر حق پيرزنی حبس میکنند. عدل «لمن الملک الیوم» ظالمانی راکه دل پير و جوان را به ظلمکبابکنند، فرو نخواهدگذاشتن «ولاتحسبن الله غافلاً عما یعمل الظالمون». اذا خان الامير وکاتباه و قاضی الارض داهی فی القضاء فویل ثم ویل، ثم ویل لقاضی الارض من قاضی السماء * فلیتک تحلووالحیاة مریره ولیتک ترضی والانام غضاب ولیت الذی بینی و بینک عامر وبینی و بين العالمين خراب اذا صحّ منک الود فالمال هي وکل الذی فوق التراب تراب * گفت یک روز صوفئی به هشام کای زما همچو شير خون آشام روستا پرزبی نوایی توست هرکجا مسجدیگدایی توست خون ما شد ز تو سیاه چو شب نان توگر سپید شد چه عجب؟ پیش هشام کوفی از صَجِری این همیگفت های های گری گرم شد زان حدیث سرد هشام لیک از حلم نوشکرد آن جام گفت خواهندکهتران انصاف لیک نز راه جهل و استخفاف آن شنیدم من از تو این دیدم اینت بخشودم، آنت بخشیدم کانکه او دانش و خطر دارد مالش شاه و تاج سر دارد ستم از مصلحت نداند عام انتقام از ادب نداند خام آفتابی که در جهان گردد بهر خفاشکی نهانگردد؟ آفتاب اصل چرخ وگنج آمد گرچه خفاش از او به رنج آمد به ذات پاک ذوالجلالکه قدم از قدم برندارند روز حساب تا از عهدۀ این سه سئوال بيرون نیایند. چنانکه سید عالم میفرماید: «لایرفع المومن قدماً عن قدم حتی یسال عن ثلث: عن عمره فیما افناه و عن شبابه فیما ابلاه و عن ماله من این اکتسبه و فیما انفقه» فردای قیامت هیچ بندهای را فرو نگذارند تا از عهدۀ این سه سئوال بيرون نیاید: یکی سئوالکنندکه عمر عزیز را درچهگذاشتی؟ دوم آنکه جوانی به چه چیز رسانیدی به سر؟ سوم آنکه دنیا را ازکجا جمعکردی و بهکجا بهکار بردی؟ هرکس را در دنیا دعوی است. باش تا داغ عزل برگوش مدعیان زنند و این ندا به سمع عالمیان دردهندکه: «یوم تبلی السرائر» امروز روزی استکه پردهها را برداریم و همه را به صحرا بيرون آریم و همه را زبانها مهر کنیم: «هذا یوم لاینطقون». ای حریقان آتش شهوات وی غریقان قلزم خطرات چند از این حرص و چند از این شهوت چند از این فسق و چند از این زلاّت؟ چند از این هزل و چند از این هذیان چند از این فعل و چند از این طامات؟ چند از این مکرو چند از این تلبیس چند از این رسم و چند از این عادات؟ الحذر زین سرای مرد فریب الهرب زین رباط پر آفات در بهار حیات بفرستید نفسی خوش سوی رمیم و رفات کوس دولت همی زنید امروز برکشید از نياز دل رایات کیسه های امید بر دوزید این دم لطف و رحمت است وصلات ای خداییکه لطف تو سازد سال و مه را وظیفهٔ میقات زرگر صنع تو مرصّع کرد گوی زرین حلیهٔ اوقات شبه معذرت ز ما بپذیر ای کریم از قلادۀ طاعات در طلب، پوینده چون باد باش. زهر بیماریش چون شکرنوشکن. دل را بگوی تا عافیت را بدرودکند. تن را بگوی تا سلامت را تبرا دهدکه هرکه خانهای بر لب دریاکند، موج بسیار بیند و هرکه دعوی محبت کند، زهر بلا و محنت بسیار چشد تا درنزنی به هر چه داری آتش هرگز نشود حقیقت وقت تو خوش قرأ المقری بیار ای مقری، سلاسل جلاجل اجزای عاشقان را به الحان قرآن بجنبان. بگوکه: بسم الله الرحمن الرحیم. بسم الا له مسبب الاسباب لعباده و مفتح الابواب ورضیت بالرحمن ربی محسناً فهو الذی یعطی بغير حساب و رجوت مغفره الرحیم المرتجی عندالذنوب الغافر التّواب ای عمر به باد داده، مستی؟ تا چند از این هواپرستی؟ درهای جفا همه گشادی درهای وفا همه ببستی عهدی که خدای با تو بسته است آن عهد خدای را شکستی پیوسته چراکنی شکایت از رنج و عنا و تنگدستی حسرت چه خوری ندارت سود گر نیست شوی به رنج هستی بسم الله نام آن ملکی استکه رستگاری بندگان در رضای اوست. هرکه را عزی است، از فیض فضل اوست هرکه را ذلّی است، ازکمال عدل اوست بقای عالمیان به مشیت اوست. فنای آدمیان به ارادت اوست. هرکجا عزیزی است، آراستهٔ خلعتکرم اوست، هرکجا ذلیلی است، خستهٔ قهر اوست از زیر زنّار باریککه برمیان بیگانگان بسته است، این آواز میآیدکه: «وهو العزیز القدیر» از ریشهٔ طیلسانکه برکتف عارفان افکنده است این آواز میآیدکه: «و هو اللطیف الخبير». بسم الله آن نامی استکه بلقیس را در عهد سلیمان از دست تلبیس ابلیس بازستد. سلیمان چون بشنیدکه بلقیس در شهر سبا، خلقی را مسخر خودکرده است و از راه حق به باطل میبرد، نامهای بنوشت در دو انگشت خطکه: «انه من سلیمان و انه بسم الله الرحمن الرحیم»، هدهد را پیک ساخت به رسولى از حضرت خویش به ولایت آنگمراهان فرستاد تا آن منقطعان بادیهٔ تهمت را به نور مشعلهٔ هدایت از ظلمت ضلالت برهاند و بلقیس را از دست تلبیس ابلیس به صحرای تحقیق و تقدیس آرد. آن مرغک ضعیف به پرفر، بر اوج هوا طيرانکرد، در ولایت ضلالت شد. برگوشهٔکنگرۀ ایوان بلقیس نشست. ره میجست تا به حضرت بلقیس در رود روزنی دید، از خلوت خانهٔ بلقیس به صحرا بازگشاده. بدان روزن درپرید. بلقیس را خفته دید. نامهٔ دعوت برکنارش نهاد و به منقار، زخمی بر سینهٔ بلقیس زد و به نظاره درگوشهٔ طاق اشتیاق نشست. بلقیس از خواب درجست، لرزه بر وجودش افتادهکه این،که تواند بودکه به چندین حجاب و دربند درآید و ما را به قهر زخم خویش بیدارکند؟ خصمی عظیم باشدکه به چندین ایوانهای حصين و در بندهای آهنين درگذرد سر برکرد وکسی را ندید. متحير شد. نامهای در دعوت مسلمانی دید برکنارش افتاده. نامه را بازکرد، سطری دید نبشه چشمش بر نقطهٔ بای بسم الله افتاد. دلش در صمیم سینهٔ میم شعلهای زد. کبک دلش، صید باز ایمان شد. گفت: آخر این نامه را پیکی بباید و چشم را بمالید وگرد خانه نظر میکرد، ناگهان، مرغ ضعیف دید برگوشهٔ طاق سرای نشسته. با خودگفت: پیک این نامه، این مرغ باشد؟ ای عجب، پیکی بدینکوچکی و پیغامی بدین عظیمی! ای دوستان من! مراد من از سلیمان، حضرت حق است و مراد از بلقیس، نفس امّاره و مراد از هدهد، عقل است که درگوشهٔ سرای بلقیس نفس هر لحظه منقار اندیشهای در سینهٔ بلقیس میزند و این بلقیس نفس را از خواب غفلت بیدار میکند و نامه بر او عرض میکند. طلب ای عاشقان خوش رفتار طرب ای نیکوان شيرینکار تاکی از خانه، هين ره صحرا تاکی ازکعبه، هين در خمّار در جهان شاهدی و ما فارغ در قدح جرعهای و ماهشیار زین سپس دست ما و دامن دوست زین سپسگوش ما و حلقهٔ یار خیز تا زاب روی بنشانیم گرد این خاک تودۀ غدّار ترکتازیکنیم و در شکنیم نفس زنگی مزاج را بازار و نفعنا الله ایانا و ایاکم و صلی الله علی نبینا محمد و آله اجمعين.

...

0
المجلس الثانی مولانا نظر دهید...