به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی)

آفتاب

گرد، آن‌چنان‌که گویی

نقطه به نقطه

با ماهِ تمام مماسش کرده‌ای

و گُر گرفته از آتشی که انگار

شعله به شعله

از تنورِ دوزخ

اقتباسش کرده‌ای

چهره‌ات

حسابِ آفتابگردان‌های اعصار را

با آفتاب تسویه می‌کند

عجیب نیست، اگر خورشید

جغرافیایِ مشرقِ

از مغرب

باز نشناسد

بی‌تابی‌ات فریبی است

یا عشوه‌ای که

آفتابِ مسکین را

در جذبهٔ تماشات

به سرسام افکنده است

جهان

بی‌قرارِ تست.

...

1+
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...

تصویر در تصویر

آرزوی بزرگ کودکانهٔ نزدیک!

نزدیک و دمِ دست!

آنقدر که:

پتویت را، کنار بزنم

و کنارت بخزم

و کودکیِ خاطره‌ها

در بویِ ماندهٔ سیگارت

ورق بخورد

فرقی نمی‌کند؟

اگر این دفتر

از آن طرف ورق می‌خورد

تو،

می‌توانستی پسرِ من بوده باشی،

پدر!

رها کردن بویِ طلسمیِ سیگار

از زیرِ پتویِ سنگینِ سلیمان

که آرزوی بزرگ کودکیِ تو بود

و حالا برگشته است

تا بنشیند کنار پیریِ من

پهلو به پهلویِ زمین‌گیریِ من

امّا پیش از آن‌که

آنقدر تاریک بشویم

که خاطرهٔ نارنجی چراغ‌ها

یادمان برود

کبریت را بده

تا

شمعی روشن کنم

و آن‌وقت

اگر خوش داشتی

اول شعله را

فوت کن

و بعد

سرت را

رویِ سینهٔ من بگذار

تا لالایی بخوانم و خوابت کنم

خوابت غرقِ گلِ سرخ!

و چهار گل از همه سرخ‌تر

روی سینهٔ پسرِ از همه زیباترت

که دفتر

از هر طرف ورق بخورد

تصویرش آفتابّ دودمانِ توست

تصویری با دو کاسهٔ درخشان

در دو دست

پر از عسل

و لبالب

از خون!

...

1+
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...

دریغا!

دریغا فرهاد!

که در بازار

به چار سکّهٔ مسین

سودایش می‌کنند و

در غرفهٔ شاه و شیرین

با پوزخندی از خنجر

تماشایش می‌کنند.

ساده دلا! فرهاد!

که تیشه و کوهش را

به فریبی

ستاندند و

نامه و خامه‌اش

به کف نهادند

ور نه

در شرمساری این کار و بار

هیچ اگر نه دیگر بار

فرقش را

به تیشه‌ای می‌شکافت

و آبرویِ عشق

باز می‌ستاند.

دریغا عشق!

بی‌آبرویا!

که چار سکّهٔ مسین در کف

چهره به آستینِ قبای ژنده می‌پوشد و

در هیاهویِ بازار

با زخمِ خون‌چکانش در دل

از دیده‌ها،

گُم می‌شود.

...

0
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...

سینکوب!

می‌ایستی که بایستانی‌ام؟

نارفیق!

در نیمراهم می‌نهی

که بتنهایی‌ام؟

جوابم می‌کنی

که آخرین سؤالم را

ندیده گرفته باشی؟

آه که چقدر بد است

به این خوبی تمام کردن کسی که

قرار بوده، هنوزها، تمام نشود

چرا تقلّب می‌کنی قلبِ من؟

چرا بی‌قرارِ قرارهایت می‌شوی؟

مگر بنا نبود،

فلسفه بخوانیم؟

تاریخ برانیم؟

شعر بشورانیم؟

حالا چه شده‌است که ناگهان …

و چه ناگهانِ نابهنگامی!

که من کفش‌هایِ توقّفم را

هنوز

سفارش نداده‌ام

و تو می‌گویی: تمام؟

تا ناتمام بگذاری

مگر نمی دانستی؟

مگر نشانت نداده‌ام،

راه‌هایِ نرفته‌ام را؟

مگر برایت نخوانده بودم،

شعرهایِ نگفته‌ام را؟

...

2+
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...

دیدار

بین من و تو

دیوارِ شیشه‌ای

خود را در باران

می‌شوید

و تو چشمانت را

در غربتِ من

می‌گریی

می‌خندم

می‌خندی

دلم می‌گیرد

و کلمات

در هیاهوی هر دو سو

پرپر می‌شوند

که می‌تواند

خاک و باد را

در گردباد

تجزیه ‌کند؟

دستی که سنگ به یال‌های بزرگ من

می‌بندد

سنگ از یال‌هایِ مسافرِ کوچکِ تو

می‌گشاید

خبرِ خوش را به من بسپار

پیش از آن‌که بادِ کینه‌توزِ کویری

تاراجش کند

از سقف و دیوارها دلتنگم

می‌روی

و چون با بیابان تنها شدی

از گلوی من

فریادی چنان می‌زنی

که طنینش

آسمان را

از هم بشکافد.

...

1+
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...

اسم اعظم

سنتوری

زیر پا

می‌گذارم

تا برای تو

از رف

پایین آرم

قدیمی‌ترین ترانه‌ای را که

گلویِ انسانی

خوانده است

نخستین شاعر

نخستین آهش را

برای تو کشید

و انسانِ غارنشین

نخستین گُل را

به دیوار

با شرمِ گونه‌های تو

تصویر کرد

از عشق زاده شدی

در خویش قد کشیدی

با مرگ بالیدی

میان مثلّث ایستاده‌ای

در نقطهٔ تلاقی خطوطی

که از زوایایِ حقیقت

به هم رسیده‌اند

ترا چه بنامم؟

تا دریچه را

رو به باغی بگشاید

که صدایِ پرپر شدنش

به زمزمه‌هایِ تو

در عصرِ دلتنگی

می‌ماند

نامت رازی است

که سنگ را به توفان

بدل می کند

و آتش

در گلستانِ ابراهیم

می‌افکند

مرا زهرهٔ آن نیست

که نامت را

به زبان آرم

در تو می‌نگرم و

می‌میرم.

...

0
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...

تنها تو؟

طعمی

به دهانِ خود،

بدهکار نیستم

به چیدن مانده‌ام

نه

به چشیدن

فرسنگ‌ها

دینی

به من ندارند

به رفتن زنده‌ام

نه

به رسیدن

راهم ببر

بی‌پروایِ آن‌که

به سر در افتم

تیمارم کن

با بند بندِ انگشتانِ گِره دارت

تیمارم کن

تنها

دست‌هایِ تو

که پیراهن دریدهٔ یوسف را

در آبرویِ زُلیخا

کُر

داده‌اند

سمتِ خوابِ نوازش را

می‌دانند.

...

0
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...

بی‌مرگی

ای عشق!

نمی دانستی و

بالاپوشت

نشان خورده بود

بی‌اعتنا و مغرور

از کنارِ بوته‌هایِ گز

گذشتی

بی‌آن‌که صدایِ کشاکش کمان‌ها را

که تقدیر

از سرِ حوصله

زه می‌کرد بشنوی

تیرها،

هر سه از یک سو می‌آمد

نخستین

بر پاشنه‌ات

نشست

و به خاکت افکند

دیگری،

جهان را

به چشمت

تاریک کرد

و آخرین

پشت و پیراهنت را

به هم دوخت

و هنوز

روزگارت

تمام

سر نیامده بود

که دریافتی

مرگ،

مهربان‌تر از آن بوده است

که جاودانگی‌اش را

حتّا با تو، قسمت کند.

...

0
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...

کدام اهریمن

آبستن شعری است، شب

تا دست‌های جوان پیرزاد

از پهلویِ دریدهٔ رودابه

همراهِ اشک و خون

جنینی بیجان

بیرون کشد

بی‌شک خدایان

زیباترین فرزندانشان را

در بسترهای گناه

می‌سازند

امّا،

این نطفه

در کدام ساعت بسته سد

که سقطِ سرنوشتش

رنج کندن چاه را

از روی دست‌های نابرادر

برمی‌دارد

و طلسمِ هفت خوان را

تا ابد، ناگشوده

می‌گذارد

آیا

به جای پرِ سیمرغ

موی کدام اهریمن را

در آتش

افکنده بودیم؟

...

1+
به همین سادگی (اشعار سپید) (حسین منزوی) نظر دهید...