اشعار نو عبدالقهار عاصی

خداحافظ گلِ سوری

کبوترهای سبز جنگلی در دوردست از من

سرود سبز می‌خواهند

من آهنگ سفر دارم

من و غربت

من و دوری

خداحافظ گلِ سوری!

سرِ سر درّه‌های بهمن وسیلاب دارد دل

بساطِ تنگ این خاموشی

این‌باغِ خیالی

سازِ رویای مرا بی‌رنگ می‌سازد

بیابان در نظر دارم

دریغا درد!

مجبوری!

خداحافظ گلِ سوری!

هیولای گلیمِ بددعایی‌های ما بر دوش

چراغِ آخرِ این‌کوچه را

در چشم‌های اضطراب‌آلودهٔ من سنگ می‌سازد

هوایی تازه‌تر دارم

از این‌شوراب، از این‌شوری!

خداحافظ گلِ سوری!

نشستن

استخوانِ مادری را آتش افکندن

به این‌معنی که گندمزارِ خود را

بسترِ بوس و کنارِ هرزه‌برگان ساختن

از هر که آید

از سرافرازان نمی‌آید

فلاخن در کمر دارم

برای نه،

به سَرزوری

خداحافظ گلِ سوری!

ز هولِ خاربستِ رخنه و دیوار نه،

از بی‌بهاری‌های پایان‌ناپذیرِ سنگلاخ

آتش به دامانم

بغل واکردنی رهتوشهٔ خود را

جگر زیرِ جگر دارم

ز جنسِ داغ

ناسوری

خداحافظ گلِ سوری!

جنونِ ناتمامی در رگانم رَخش می‌رانَد

سپاهی سخت عاصی در من آشوب آرزو دارد

نمی‌گنجد در این ویرانه نعلی از سوارانم

تماشا کن، چه بی‌بالانه می‌رانم

قیامت بال و پر دارم

به گاهِ وصل

منظوری

خداحافظ گلِ سوری!

نشد

بسیار فالِ بازگشتِ عشق را از سَعد و نَحسِ ماه بگرفتم

مبادا انتظارش در دل‌آساهای من باشد

مبادا اشترانِ بادیه‌ش را

زخمه‌های من

بدین سو راه بنماید

کسی شاید در آن‌جا

عشق را با غسلِ تعمید از تغزُّل‌های من اقبال آراید

من و یک بار دیدارِ بلند‌آوازگانِ ارتفاعاتِ کبود و سرد

تماشایی اگر هم می‌نیفتد

دست و دامانی هنر دارم

نه چَوکاتی ، نه دستوری

خداحافظ گلِ سوری!

...

0
اشعار نو عبدالقهار عاصی نظر دهید...

به باغ می‌برمت

اگر ترانهٔ از یاد رفتهٔ عاصی

دوباره زنده شد از خاطراتِ در خونش

به باغ می‌برمت.

اگر درختِ لبِ رودخانه بازشکفت

وگر تبسّمِ سیمینِ نسترن‌زاران

از آن‌بلندیِ در انتظار جاری شد

به باغ می‌برمت.

به باغِ بوسه

به باغِ نوازش و آغوش.

اگر که داسِ بلندِ دروگرانِ غریب

میانِ سنبله‌هایِ سه‌ماهه در قنداق

برایِ فصلِ نکویی

به رقص باز آمد،

به باغ می‌برمت.

به باغِ آزادی

به باغِ سبز و پرآوازهٔ همیشه‌بهار.

اگر که قافلهٔ عشق

شهد و ابریشم

ز شرِّ نکبتِ چاقوکشان به خیر گذشت

اگر بهار رسید

به باغ می‌برمت.

به باغ‌هایِ «سلام و علیک»

به باغِ«مانده نباشی»

به باغِ بنفشِ آسودن.

اگر که آه و دعایی به نامِ نیلوفر

از این‌خرابهٔ فریاد و اشک

ریشه گرفت

و نسبتی به بر و دوشِ یار پیدا کرد

به باغ می‌برمت.

کنون هوایِ درختانِ سروِ سرمایی است

کبوترانه به گلدسته‌ها

پناه باید برد.

کبوترانه

به جنگل مقام باید کرد.

و پَر

به بامِ معبدِ اردیبهشت باید ریخت.

به باغ می‌برمت.

به باغِ خوابِ سحرگاهیِ کبوترها

در انتظار بمان.

از انتظار به بیرونِ باغ

خیمه بزن.

دمی که جوی به جایِ سراب سیب آورد

و آبشار ز گلبرگِ سرخ دامن بست،

دمی که کاکلِ دوشیزه‌بید را

باران

به پیچ و تاب کشید

به سایه‌سایهٔ باغ

آشنات می‌سازم.

به باغ می‌برمت.

به باغِ بوسه

به باغِ نوازش و آغوش.

۱۶ جوزا ۱۳۶۶ کابل

...

0
اشعار نو عبدالقهار عاصی نظر دهید...

کسی نمی‌خوانَد

کسی نمانده که لبخند را ترانه کند

و خود نه لبخندی است.

کسی نمانده که بانگِ بلند بردارد

لبانِ بامِ ورم‌کردهٔ عبادتگه

برایِ عشق ندارد نیایشی!

شعری!

درختِ توت

رگ و ریشه آتش و باروت

نوازشِ نفسِ‌باد را

گریزان است.

از آسیاب به سویِ‌مزارعِ گندم

بجز صدایِ جدایی نمانده‌است به جای

خاطره‌ای!

به شانه‌هایِ سپیدار

پناهگاهی نیست.

برایِ مرثیه‌خوانانِ روزگارِ قدیم

کسی نمی‌خوانَد

کسی چه چیز بخواند؟

کسی چه ساز کند؟

مگر که حیله ببندد

دروغ باز کند.

چه ماتم‌آبادی!

کسی نمانده که بر مردگانِ این سامان

سری به سنگ بکوبد

دلی به خون بکشد.

بهار،‌نعشِ عزیزی است

که باد قبله به کافور بسته تابوتش

بهار،‌موسمِ کوچ است

بهار موسمِ‌آوارگیّ و بی‌وطنی است.

بهار فصلِ گریز است مادرانی را

که انتقامِ پسرهایِ خویش را با اشک

به مُلک‌هایِ غریبی

ترانه ساز کنند.

بهار قافلهٔ بازگشتِ قومِ شهید

لوایِ لشکرِ ارواحِ سرخ‌پوشان است.

کسی چگونه بخواند

چرا که گردنه‌ها را

هنوز

صدایِ سُمِّ سواران نگشته‌است عَلَم.

چرا که کوه هنوز

چنان که می‌باید

نداده‌است جهیزانهٔ عروسش را

هنوز بادیه در انتظار می‌سوزد

هنوز بیشه غمِ بیوه‌داریِ‌خود را

نکرده‌است تمام.

چرا که شعر هنوز

اسیرِ‌قافیه است.

چرا که طبل، شکسته‌ست.

۲حوت ۱۳۶۵کابل

...

0
اشعار نو عبدالقهار عاصی نظر دهید...

برایِ مرگِ سپهبد

و این‌چنین که تو می‌میری ای سپهبدِ پیر

بجز دعا و بجز گریه زین سپاهیِ‌درد

برایِ‌مرگِ تو چیزی طمع نباید برد.

و این‌چنین که تو بیدارباشِ‌قافله را

خموش می‌مانی

کدام لال ز مایان

مهار داند کرد

ستارهٔ سحر و آفتابِ فردا را؟

و این‌چنین که تو با ساز و برگِ تاختنت

نشسته‌ای ارباب!

چه چشم جانبِ‌درماندگان توان بستن؟

و این‌چنین که تو با بازوانِ سُربینت

ستاده‌ایّ و سرِ‌خویش را به مردنِ‌من

فرود می‌آری،

و این‌چنین که تو از تخته‌بندِ‌ایمانت

خموش و خسته و بی‌اعتماد می‌آیی

به پای‌پایِ‌چه کس عشق را

گلو بدرم؟

به پیش‌پیشِ چه کس

مرگ را قد افرازم؟

و کاش!

کاش که آن‌گونه‌ات که بایسته‌ست

به زخمِ برچه و زخمِ گلوله می‌مردی

که جایِ‌مرثیه این‌گاه

طبل‌کوبانت

شراب می‌خوردم.

چرا درود نثارت کنم سپهبدِ‌پیر

چرا گلیمِ‌عزایِ تو را به دوش کشم

چرا ز جارچیِ شهر بشنوم باید

که مُرد مَردَک و روزِ‌عزاش یک‌شنبه‌ست؟

خوشا خوشا سفری

که مردِ مرد به پابوسِ دار بنگرمت،

که تا سراغِ تو از بادِ‌صبحدم گیرم

به جایِ‌حرف

تمامِ مخیله خون باشم.

خوشا خوشا مرگی

که دوستان به عزایت ترانه ساز کنند

خوشا ز مرگِ تو رم کردن و هراسیدن.

۲۲قوس۱۳۶۵

...

0
اشعار نو عبدالقهار عاصی نظر دهید...

وقتی که

وقتی که درّه را

تاریکی و سکوت در آغوش می‌کشد

وقتی که باغ

بوسهٔ دلگیرِ‌ماه را

بر چارچوبِ خستهٔ اندام‌هایِ خویش

تحمیل می‌کند

وقتی که شهر را

مینارهایِ سنگ و خیابان‌هایِ‌سنگ

تسخیر می‌کنند،

در من

دیوارهایِ قلعهٔ آتش‌گرفته‌ای

قد راست می‌کند.

وقتی سکوت در گلویِ‌تنگ

بیداد می‌کند

در من خرابه‌ای

از سنگ و چوبِ دهکدهٔ دور و تنگدست

آواز می‌دهد

تنهایی و گشادگیِ زخم‌هاش را.

وقتی که باد

کاکلِ دوشیزه‌بید را

بر رویِ شانه‌هایِ‌تَرَش ناز می‌دهد،

در من جوانیی

از کوتلی تمام زمستان،‌تمام برف

سویِ بهار و باغچه آغاز می‌شود

دستانِ باد

از کاکلِ خیالیِ‌دوشیزه کم مباد.

۱عقرب ۱۳۶۴لوگر

...

2+
اشعار نو عبدالقهار عاصی نظر دهید...

آه

در شهری که

دستانِ مرد هم

از تنگمایگیش

پوسیده می‌شود،

و زندگی

جریانِ نامنظّمِ فرسایشی است

ممتد

آدمی را

در حقارتی ممتد،

یا تعبیری است ناشیانه از انسان

در بیگانگی با آیینه‌اش،

آه!

دستِ چه کسی را باید

به اعتماد فشرد؟

در شهری که حرف‌ها

آن قدر در عزایِ مفهوم

رنگ و رخ باخته‌اند

که الف می‌شود

آتش

که با می‌شود

باروت

و سخن

همه از گردشِ آسیابی است در خون،

با که از آن سویِ این شهر سخن باید گفت؟

در شهری که آغاز نیست

ادامه نیست

خورشید را چه گفته بخواهی به خانه‌ات؟

در شهری که

زیبایی

تفسیری است کنایه‌آمیز

از تفنگ

کشتن

یا کشته شدن،

و هنر

حصاریی پنج‌کارته است

و ادبیات

اسیرِ دوازده پل

شعر را از چه درِ باز برون باید برد؟

در شهری که

آدم‌ها

-کابوس‌هایِ سیّارِ‌مرگ-

-تابوت‌هایِ عقیمِ لبخند-

همه زندانیِ مجبوریت و واهمه‌اند

به کنارِ چه کس احساسِ خودی باید کرد؟

زیرِّ نامِ چه کس از عشق دهل باید زد؟

۲۲سنبله۱۳۶۳ کابل

...

0
اشعار نو عبدالقهار عاصی نظر دهید...

گرسنگان

می‌رسد ایّامِ ناایّام

می‌وزد بادِ پریشانی

لحظه‌ها تکرار می‌یابند

با هزار آواز و دردِ استخوان‌سوزِ گران‌جانی.

دامنِ دوشیزگانِ ده‌دوازده‌ساله‌شان بر باد

نوجوانان‌شان

طعمه‌هایِ بی‌سوادی،‌چرس، بدنامی.

مادران از بچّه زادن‌هایِ بی‌تمهید

درگیرِ کمردردیّ و فلج و بدسرانجامی.

وز درونِ کلبه‌شان

یک طنینِ حوصله‌فرسایِ بی‌انجام و بی‌آغاز:

«نان!»

یورشِ سرما

بر گلو و گرده‌شان اینک

خنجر و خونابه می‌خوانَد

آسمانش ره نمی‌بندد

و زمینِ سردِ بی‌دردش

بس نمی‌گوید

چون صدایِ کودکان از آستانِ نانوایی‌هایِ لبریزِ سیاست

می‌رود در بسترِ رگ‌هایشان پیوسته یک آواز:

«نان!»

«نان!»

جایِ‌آبِ زندگی پژواکِ آتش می‌نماید ساز:

«نان!نان!»

سفره‌هاشان آنفلونزاییّ و ویروسی

لقمه‌ها کاهیّ و مرگ‌آگین فزاینده

حجره‌هایِ جلدشان خاکستری

نومید از هر روزِ آینده.

پنجهٔ کابوسِ فقر، اندامشان را

رنجه می‌دارد،

اشکنجه می‌دارد.

با صدایِ زندگی بیگانه از هر گوشهٔ این ملک

می‌میرند و می‌میرند با یک گفتنی،‌یک راز:

«نان!»

«نان!»

...

0
اشعار نو عبدالقهار عاصی نظر دهید...

فصلِ دگر برایِ فراموشی

تقویمِ سال باز به هم خورده‌ست

بربادیِ شکوهِ سپیداران

آغاز گشته و

فصلِ دگر برایِ فراموشی است.

هرچند سال،‌سالِ پریشانی است

وَ آفتاب،‌وزنِ‌دگر دارد

و بادِ هرز

زمزمهٔ دیگر

بسیار شاذناله گرفته‌ستم،

امّا چه سود

فصل

گوری دگر به خاطرِ خاموشی است،

فصلِ دگر برایِ فراموشی است.

۱۳۷۰

...

0
اشعار نو عبدالقهار عاصی نظر دهید...