تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه)

آه آینه

او راز گیسوان ِ بلندش شناختند

ای خاک این همان تن ِ پاک است ؟

انسان همین خلاصه ی خاک است ؟

وقتی که شانه می زد

انبوه ِ گیسوان ِ بلندش را

تا دوردست ِ آینه می راند

اندیشه ی خیال پسندش را

او با سلام صبح

خندان ، گلی ز آینه می چید

دستی به گیسوانش می برد

شب را کنار می زد

خورشید را در آینه می دید

اندیشه ی برآمدن ِ روز

بارانی از ستاره فرو می ریخت

در آسمان ِ چشم ِ جوانش

آنگاه آن تبسم ِ شیرین

در می گشود بر رخ ِ آیینه

از باغ ِ آفتابی ِ جانش

دزدان ِ کور ِ آینه ، افسوس

آن چشم ِ مهربان را

از آستان ِ صبح ربودند !

آه ای بهار ِ سوخته

خاکستر ِ جوانی

تصویر ِ پر کشیده ی آیینه ی تهی

با یاد ِ گیسوان بلندت

آیینه در غبار ِ سحر آه می کشد

مرغان باغ بیهده خواندند

هنگام ِ گل نبود

...

تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

ارغوان

ارغوان ! شاخه ی همخون ِ جدامانده ی من

آسمان ِ تو چه رنگ است امروز ؟

آفتابی ست هوا ؟

یا گرفته ست هنوز ؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است

آسمانی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آنچه می بینم دیوارست

آه ، این سخت ِ سیاه

آن چنان نزدیک است

که چو بر می کشم از سینه نفس

نفسم را بر می گرداند

ره چنان بسته که پروازِ نگه

در همین یک قدمی می ماند

کورسویی ز چراغی رنجور

قصه پرداز ِ شبِ ظلمانی ست

نفسم می گیرد

که هوا هم اینجا زندانی ست

هر چه با من اینجاست

رنگ ِ رخ باخته است

آفتابی هرگز

گوشه ی چشمی هم

بر فراموشی ِ این دخمه نینداختهاست

اندرین گوشه ی خاموش ِ فراموش شده

کز دم ِ سردش هر شمعی خاموش شده

یاد ِرنگینی در خاطر ِ من

گریه می انگیزد :

ارغوانم آنجاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد می گرید

چون دل ِ من که چنین خون آلود

هر دم از دیده فرو می ریزد

ارغوان !

این چه رازی ست که هر بار بهار

با عزای دل ِ ما می آید

که زمین هر سال از خون ِ پرستوها رنگین است

وین چنین بر جگر سوختگان

داغ برداغ می افزاید

ارغوان ، پنجه ی خونین ِ زمین !

دامن ِ صبح بگیر

وز سواران ِ خرامنده ی خورشید بپرس

کی بر این دره ی غم می گذرند

ارغوان ، خوشه ی خون !

بامدادان که کبوترها

بر لب ِ پنجره ی باز ِ سحر غلغله می آغازند

جان ِ گل رنگ ِ مرا

بر سر ِ دست بگیر

به تماشاگه ِ پرواز ببر

آه ، بشتاب که همپروازان

نگران ِ غم ِ همپروازند

ارغوان ، بیرق ِ گلگون ِ بهار !

تو برافراشته باش

شعر ِ خونبار ِ منی

یاد ِ رنگین ِ رفیقانم را

بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من

ارغوان ، شاخه ی همخون ِ جدامانده ی من !

...

تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

سقوط

گردنی می افراشت

سرش از چرخ فراتر می رفت

آسمان با همه اخترهاش

بوسه می زد بر سرانگشتش

سکه ی خورشید

بود در مشتش …

یک سر و گردن

گاه

نه کم از فاصله ی کیهانی ست

وز سرافرازی تا خواری

جز یک سر ِ مو فاصله نیست

او سری خم کرد

و آسمان ، با همه اخترهاش

دور شد از سر ِ او

...

تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

تصویر

خانه ی خالی ِ تنهایی

مثل ِ آیینه ی بی تصویر

در شب ِ تنگ ِ شکیبایی

عکسی آویخته بر دیوار

مثل ِ یادی سبز

مانده در ذهن ِ شب ِ پاییز

دختری

گردن افراشته ، با بارش ِ گیسوی بلند

پسری

در نگاهش غم خاموش ِ پدر

و زنی رعنا ، اما دور …

در شب ِ تنگ ِ شکیبایی ، مردی تنها

مثل ِ آیینه ی بی تصویر

خالی ِ خانه ی تنهایی

سایه ای خاموش

در شب ِ آینه می گرید

آه ، هرگز صد عکس

پر نخواهد کرد

جای یک زمزمه ی ساکت ِ پارا بر فرش

این که همراه ِ تو می گرید آیینه ست

تو همین چهره ی تنهایی

...

تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

پرنده می‌داند

خیل ِ دلکش ِ پرواز در طراوت ِ ابر

به خواب می ماند

پرنده در قفس ِ خویش

خواب می بیند

پرنده در قفس ِ خویش

به رنگ و روغن ِ تصویر ِ باغ می نگرد

پرنده می داند

که باد بی نفس است

و باغ تصویری ست

پرنده در قفس ِ خویش

خواب می بیند

...

تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...