تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه)

سقوط

گردنی می افراشت

سرش از چرخ فراتر می رفت

آسمان با همه اخترهاش

بوسه می زد بر سرانگشتش

سکه ی خورشید

بود در مشتش …

یک سر و گردن

گاه

نه کم از فاصله ی کیهانی ست

وز سرافرازی تا خواری

جز یک سر ِ مو فاصله نیست

او سری خم کرد

و آسمان ، با همه اخترهاش

دور شد از سر ِ او

+12
...

+12
تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

تصویر

خانه ی خالی ِ تنهایی

مثل ِ آیینه ی بی تصویر

در شب ِ تنگ ِ شکیبایی

عکسی آویخته بر دیوار

مثل ِ یادی سبز

مانده در ذهن ِ شب ِ پاییز

دختری

گردن افراشته ، با بارش ِ گیسوی بلند

پسری

در نگاهش غم خاموش ِ پدر

و زنی رعنا ، اما دور …

در شب ِ تنگ ِ شکیبایی ، مردی تنها

مثل ِ آیینه ی بی تصویر

خالی ِ خانه ی تنهایی

سایه ای خاموش

در شب ِ آینه می گرید

آه ، هرگز صد عکس

پر نخواهد کرد

جای یک زمزمه ی ساکت ِ پارا بر فرش

این که همراه ِ تو می گرید آیینه ست

تو همین چهره ی تنهایی

+8
...

+8
تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

پرنده می‌داند

خیل ِ دلکش ِ پرواز در طراوت ِ ابر

به خواب می ماند

پرنده در قفس ِ خویش

خواب می بیند

پرنده در قفس ِ خویش

به رنگ و روغن ِ تصویر ِ باغ می نگرد

پرنده می داند

که باد بی نفس است

و باغ تصویری ست

پرنده در قفس ِ خویش

خواب می بیند

+6
...

+6
تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

شاعر

شبی …

– کدام شب ؟

شبی …

شبی ستاره ایدهان گشود

– چه گفت ؟

نگفت ، از لبش چکید

– سخن چکید ؟

سخن نه ، اشک

ستاره می گریست

– ستاره ی کدام کهکشان ؟

ستاره ای که کهکشان نداشت

سپیده دم که خاک

در انتظار ِ روز ِ خرم است

ستاره ای که در غم شبانه اش غروب کرد

نهفته در نگاه ِ شبنم است

+9
...

+9
تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

گریهٔ سیب

شب فرو می افتاد

به درون آمدم و پنجره ها را بستم

باد با شاخه در آویخته بود

من در این خانه ی تنها تنها

غم ِ عالم به دلم ریخته بود

ناگهان حس کردم

که کسی

آنجا بیرون در باغ

در پس ِ پنجره ام

می گرید …

صبحگاهان

شبنم

می چکید از گل ِ سیب

+10
...

+10
تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

زندگی

چه فکر می کنی ؟

که بادبان شکسته زورق ِ به گل نشسته ای ست زندگی ؟

در این خراب ِ ریخته

که رنگ ِ عافیت ازو گریخته

به بن رسیده راه ِ بسته ای ست زندگی ؟

چه سهمناک بود سیل ِ حادثه

که همچو اژدها دهان گشود

زمین و آسمان ز هم گسیخت

ستاره خوشه خوشه ریخت

و آفتاب در کبود ِ دره های آب غرق شد

هوا بد است

تو با کدام باد می روی ؟

چه ابر ِ تیره ای گرفته سینه ی تو را

که با هزار سال بارش ِ شبانه روز هم

دل ِ تو وانمی شود

تو از هزاره های ِ دور آمدی

درین درازنای ِ خون فشان

به هر قدم نشان ِ نقش ِ پای ِ توست

درین درشتناک ِ دیولاخ

ز هر طرف طنین ِ گام های ره گشای توست

بلند و پست ِ این گشاده دامگاه ِ ننگ و نام

به خون نوشته نامه ی وفای توست

به گوش ِ بیستون هنوز

صدای ِ تیشه های توست

چه تازیانه ها که با تن ِ تو تاب ِ عشق آزمود

چه دارها که از تو گشت سربلند

زهی شکوه ِ قامت ِ بلند ِ عشق

که استوار ماند در هجوم ِ هرگزند

نگاه کن

هنوز آن بلند ِ دور

آن سپیده آن شکوفه زار ِ انفجار ِ نور

کهربای آرزوست

سپیده ای که جان ِ آدمی هماره در هوای اوست

به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن

سزد اگر هزار بار

بیفتی از نشیب ِ راه و باز

رو نهی بدان فراز

چه فکر می کنی ؟

جهان چو آبگینه ی شکسته ای ست

که سرو ِ راست هم در و شکسته می نمایدت

چنان نشسته کوه در کمین ِ دره های ِ این غروب ِ تنگ

که راه بسته می نمایدت

زمان ِ بی کرانه را

تو با شمار ِ گام ِ عمر ِ ما مسنج

به پای او دمی ست این درنگ ِ درد و رنج

به سان ِ رود

که در نشیب ِ دره سر به سنگ می زند

رونده باش

امید ِ هیچ معجزی ز مرده نیست

زنده باش

+8
...

+8
تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...

سرگذشت

باز باران است و شب چون جنگلی انبوه

از زمین آهسته می روید

با نواهایی به هم پیچیده زیر ِ ریزش ِ باران

با خود او را زیر ِ لب نجواست

سرگذشتی تلخ می گوید

کوچه تاریک است

بانگ ِ پایی می شود نزدیک

شاخه ای بر پنجره انگشت می ساید

اشک ِ باران می چکد بر شیشه ی تاریک

من نشسته پیش ِ آتش ، در اجاقم هیمه می سوزد

دخترم یلدا

خفته در گهواره می جنباندش مادر

شب گران بار ست و باران همچنان یکریز می بارد

سایه ی باریک ِ اندام زنی افتاده بر دیوار

بچه اش را می فشارد در بغل نومید

در دلش انگار چیزی را

می کنند از ریشه خون آلود

لحظه ای می ایستد خم می شود آهسته با تردید …

رعد می غرد

سیل می بارد

آخرین اندیشه ی مادر :

– ” چه می خواهی شد ؟ … “

آسمان گویی ز چشم ِ او فرو می بارد این باران …

باز باران است و شب چون جنگلی انبوه

بر زمین گسترده هر سو شاخ و برگش را

با صداهایی به هم پیچیده دارد زیر ِ لب نجوا

من نشسته تنگ دل پیش ِ اجاق ِ سرد

دخترم یلدا

خفته در گهواره اش آرام …

+5
...

+5
تاسیان هوشنگ ابتهاج (سایه) نظر دهید...