عاشقانه

هرکس شبى بى یار بنشیند شبش یلداست!

بنشین برایت حرف دارم در دلم غوغاست
وقتى که شاعر حرف دارد آخر دنیاست

شاعر بدون شعر یعنى لال! یعنى گنگ
در چشم هاى گنگ اما حرف دل پیداست

با شعر حق انتخاب کمترى دارى
آدم که شاعر مى شود تنهاست یا تنهاست

هرکس که شعرى گفت بى تردید مجنون است
هر دخترى را دوست مى دارد بدان لیلاست

هر شاعرى مهدى ست یا مهدى ست یا مهدى ست
هر دخترى تیناست یا ساراست یارى راست

پروانه ها دور سرش یکریز مى چرخند
از چشم آدم ها خل است از دید من شیداست

در وسعتش هر سینه داغ کوچکى دارد
دریا بدون ماهى قرمز چه بى معناست

دنیا بدون شاعر دیوانه دنیا نیست
بى شعر، دنیا آرمانشهر فلاطون هاست

من بى تو چون دنیاى بى شاعر خطرناکم
من بى تو واویلاست دنیا بى تو واویلاست

تو نیستى وآه پس این پیشگویى ها
بیخود نمیگفتند فردا آخر دنیاست

تو نیستى و پیش من فرقى نخواهد کرد
که آخر پاییز امروز است یا فرداست

یلداى آدم ها همیشه اول دى نیست
هرکس شبى بى یار بنشیند شبش یلداست

21+
...

21+
شب یلدا, عاشقانه, غزل, مهدی فرجی نظر دهید...

شرم کن مردِ دل آزرده ی پاییزی من !

رد پا بر بدنم مانده، گذشتی از من
کف و خون در دهنم مانده گذشتی از من

پرم از اینکه چرا قافیه را باخته ام
بعدِ تکفیرِ تو هر روز بتی ساخته ام

اسب حیوان نجیبیست نتازان و نرو
دستِ حوای تو سیبیست نتازان و نرو

عشق را جار زدی یک شبه حاشا کردی
روزگاران غریبیست نتازان و نرو

هر چه دل دادمت و هر چه به من دل دادی
قبلِ راهی شدنم در چمدان جا دادی

چمدان رفت و چه خوبست خودم جا ماندم
نیستی مساله این نیست که تنها ماندم

نیمه شب عطر تو در پیرهنم می پیچد
دست های تو به دور بدنم می پیچد

شرم کن مردِ دل آزرده ی پاییزی من
بغلم کن هوسِ شعر و برون ریزیِ من

شبحِ خانگی ام، مردِ گره پیشانی
پشتِ این پنجره ام دست نمی جنبانی ؟

کاش در راسِ همین ساعتِ سرگردانی
ورقِ واقعه را یکسره برگردانی !

سهمگین است نهنگی به بیابان برسد
دشت را گم کند آهو به خیابان برسد

مثل این است که در خواب منی اما حیف
وقت بوسیدنت این خواب به پایان برسد

شهر را پرسه زدن بی تو برایم سخت است
چه کسی بعد من از بودنِ تو خوشبخت است ؟

تا که بیرون بزند زاویه ی دلتنگی
مثنوی خون به دلم کرد مگر از سنگی ؟

سد شدی، کوه شدی، سخره نوردم کردی
عشق ورزیدم و خندیدی و طردم کردی

آنسوی فاجعه پیداست تو می مانی و من
حلقه ی گمشده اینجاست تو می مانی و من

مولوی خوانی ام اینبار سزاوار تر است
گفت “حقا که غمت از تو وفادار تر است”

سر راهش بنشینی و کمین بگذاری
گرگ باشی و سرت را به زمین بگذاری

عاقبت می رمد و می رود این تقدیر است
اسب وحشی صفتی را که تو زین بگذاری

باز رگ می زند این جمله ی برگرد به من
شاهرگ می زند این جمله ی برگرد به من

آی تفسیر غزل، یاس، اقاقی، یاغی
“برسان باده که غم روی نمود ای ساقی”

فصل انگوری و من عاشق تاکستانم
از تنم دوری و تب دارم و تابستانم

یک نفر نیست بگوید که بمان حرف بزن
بس کن این مرثیه را شعر نخوان حرف بزن

شعر یعنی که ببین اینهمه دلتنگ شدم
تو بغل باز کنی، فاتح این جنگ شدم

جنگ یک واژه ی تحمیلی و تمثیلی بود
بی تو هر روز نه هر ثانیه یک سیلی بود

دوستت دارم و این قافیه تکراری شد
شعر هم بعد تو مصداق خود آزاری شد

مثل تریاک که یک روز شقایق بوده ست
هر که شاعر شده شاید کمی عاشق بوده ست

بگذارید کمی حرف دلم را بزنم
کف کند، سر برود شقشقه ای از دهنم

بگذارید تسلای خودم باشم و بس
شاعر ساده ی سودای خودم باشم و بس

چشم را، پنجره را، حنجره را می بندم
“من از آن روز که در بند توام”خرسندم

7+
...

7+
پاییز, جدایی, عاشقانه, مثنوی ‏ - نظر دهید...

اولین جمعه ی پاییز بود…

اولین جمعه ی پاییز بود…
خوب میدانست عاشق این فصلم!
سه روز از دعوای کودکانه مان میگذشت!
سه روز بود یک کلمه هم حرف نزده بودیم!
سه روز بود هر یک ساعت یک بار زنگ میزدم به نزدیک ترین دوستش و آمار تمام رفت و آمدهایش را میگرفتم… سه روز سکوت بی سابقه بود برای کسی که هر دو دقیقه یکبار با بهانه های خنده دار زنگ میزد و سوالی صدایم میکرد تا جوابِ جانم نفس بشنود!
من هم از قصد در این سه روز هیچ تماسی نگرفتم که دل دل کند برای بغل کردنم
از قصد به دیدنش نرفتم که از این انتظار، بوسه ای بیست ثانیه ای حاصل شود…!
از آن بوسه هایی که تا بند آمدن نفس، لبهایش جدا نمیشد!
اولین جمعه ی پاییز بود…
دیگر طاقتم طاق شده بود از این دوری و داشتم موهایش را از قاب عکسی که در آغوشم بود بو میکشیدم که تلفنم زنگ خورد…
نزدیک ترین دوستش بود
صدایش لرز داشت
هی قسم می داد که آرام باشم و بعد از کلی مِن و مِن کردن گفت:
نیم ساعت پیش دیدمش که دست غریبه ای رو گرفته بود و به فلان کافه رفت….!
گفت و لابه لای قسم دادن هایش گوشی از دستم افتاد.
اصلا نمیفهمیدم چه شنیده ام
دو سه باری محکم به خودم سیلی زدم که بیدار شو اما این کابوس را در بیداری میدیدم نه خواب!
دلیل سه روز بی تفاوتی اش برایم روشن شده بود… .
با دست و پایِ کرخت راهیِ کافه شدم.
فقط میخواستم ببینم این غریبه کیست ؟
میخواستم ببینم این غریبه اندازه ی من او را بلد است؟!
این غریبه وسطِ حرف هایش یکدفعه مکث میکند که بگوید الهی فدای آرامشِ چشمانت شوم؟
این غریبه….!
به حال جنون سمت کافه میرفتم
به حال دیوانه ای که دویده بود و نفسش بالا نمی آمد!
چند قدم مانده بود برسم اما قلب و دست و پا یاری ام نمیکرد… .
کشان کشان و با چشمانی نیمه باز وارد کافه شدم که ناگهان همگی جیغ کشیدند و مواجه شدم با کِیکِ بزرگی که روی آن نوشته بود اولین جمعه ی پاییزمان مبارک جانا… .
و بعد هم همان آغوش و بوسه ی ناشی از انتظار رخ داد!
میدانست عاشق پاییزم و میخواست اولین جمعه ی پاییزیِ با هم بودنمان را جشن بگیرد!
.
.
حالا اولین جمعه ی پاییز است جانا… .
از آخرین حرف هایت که به تنهایی ام ختم شد، چند ماه و چند روز و چند ساعت میگذرد
اینبار قهرت خیلی طولانی شده عزیزم!
اینبار کنج اتاق، قاب عکست مرا در آغوش کشیده و در انتظار غافلگیری ات ثانیه ها را میشمارم!
نمی دانم کجا و با کدام غریبه جشن پاییز گرفته ای
اما میخواهم راهی کافه شوم
با همان حال پریشان
با همان حال پریشان…!

48+
...

48+
پاییز, جدایی, جمعه, عاشقانه ‏ - , نظر دهید...

ﺳﯽ ﺳﺎﻝ ﭘﺎﯾﯿﺰﻡ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﮐﻪ …

ميخواهمت، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺧﻤﺎﺭﯼ ﮐﻪ …
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭﯼ ﮐﻪ …

ميخواهمت، ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﺮﻧﻤﯽ ﺁﯾﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﺸﻤﯽ ﺧﯿﺲ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﻗﻄﺎﺭﯼ ﮐﻪ …

ميخواهمت، ﺩﺭ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﯾﺎﺩﺕ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ميخواهمت ﺩﺭ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﯽ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﯼ ﮐﻪ …

ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻤﺖ، ﺩﺭ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺩﯾﻮﺍﺭﻡ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﻣّﻦ ﯾﺠﯿﺐ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﯼ ﮐﻪ …

ميخواهمت، ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﯽ ﺳﺎﻝ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﺳﯽ ﺳﺎﻝ ﭘﺎﯾﯿﺰﻡ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺎﺭﯼ ﮐﻪ …

ﻣﻦ ﺩﻟﺨﻮﺵ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻫﺮ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ
ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ “ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽﺷﻤﺎﺭﯼ” ﮐﻪ …

19+
...

19+
پاییز, عاشقانه, علی صفری, غزل نظر دهید...

ترسیده ام از این همه محبوب بودنت

تو مرد اجتماعی پیراهن آجری
من دختری خجالتی و سرد و چادری

من دختری خجالتی ام در حوالی ات
دارم کلافه میشوم از بی خیالی ات

ترسیده ام از این همه محبوب بودنت
با دختران دور و برم خوب بودنت…

با من شبیه خواهر خود حرف می زنی
من خسته ام از این همه داداش ناتنی

با گیره ای که روسری ام را گرفته است
دنیا مسیر دلبری ام را گرفته است

با من قدم بزن کمی از این مسیر را
با خود ببر حواس من سر به زیر را

عطرت رسانده است تو را تا لباسهام
آشفته کرده اند کمد را، لباسهام

صعب العبور، قله خودخواه زندگی ام!
ای نام کوچکت غم دلخواه زندگی ام!

این تکه ابر کوچک جامانده در هوات
حالا حسودی اش شده حتی به دکمه هات

احوال من که با یقه ات خوب میشود
بازش نکن که باعث آشوب میشود

آن دکمه های مستبدت دشمنت شدنت
آشوب های کوچک پیراهت شدند

تبعید میشوم به تو در شب نخوابی ام
با تو درست مثل زنی انقلابی ام

آرام در مقابل من ایستاده ای
بر هم زده ست نظم مرا، اخم ساده ای

بی رحمی است با تو زنی همقدم شود
تا دختری خجالتی از جمع کم شود

باید که از حوالی قلبم بکاهمت
با حفظ حد فاصل شرعی بخواهمت

در من جهنمی است که از سر به راهی است
دنیای من بدون تو یک حرف واهی است

7+
...

7+
اروتیک, عاشقانه, مثنوی ‏ - نظر دهید...

حیف است پخته آمده ام، خام بگذرم!

از نان گذشته ام من و از نام بگذرم
هیهات، لحظه ای اگر از جام بگذرم!

من یک کبوترم،سر این بام مانده ام
من آفتاب نیستم از بام بگذرم!

اینک منم کبوتر زخمی کنار تو
باید از آب و دانه و از دام بگذرم

دست مرا بگیر و ببر در تنور عشق
حیف است پخته آمده ام، خام بگذرم!

از چال چانه ی تو به چاه لبت شدم
حالا چگونه می شود از کام بگذرم!

تو قبله ام شدی که برای تو ناگهان
از مسجدالحرام و از احرام بگذرم

کافر شدن چقدر می آید به من اگر
روزی کنارت از همه آرام بگذرم

4+
...

4+
عاشقانه, علی زارعی رضایی, غزل نظر دهید...

مقدر است کماکان دچار بنشیند!

هنوز مانده دل من به بار بنشیند
مقدر است کماکان دچار بنشیند!

نمی رسد به زمین ابر اگر شود حتی
که قطره قطره به روی بهار بنشیند

همیشه عامل آهنگ عاشقانه ی توست
شبیه زخمه که بر سیم تار بنشیند

همیشه قسمت لب های من فقط خار است
اگرچه روی لب تو انار بنشیند

چه سخت می گذرد روز و شب اگر این دل
کنار چنبره ی تلخ مار بنشیند

رهام می کنی از سمت باد گیسویت
که نام من سر سنگ مزار بنشیند

قرار بود قرار دلم شوی، نشدی
که باز هم دل من بی قرار بنشیند

3+
...

3+
جدایی, عاشقانه, علی زارعی رضایی, غزل ‏ - نظر دهید...