بانوی بانوان جهان، سرور زنان

آن زهره‌ ای که مهر به نورش منوّر است
دردانۀ پیمبر و زهرای اطهر است
بانوی بانوان جهان، سرور زنان
دُرج عفاف و عصمت کبرای داور است
او را پدر رسول خدا، صدر کائنات
او را علی ولی خداوند، همسر است
بحریست پر ز دُرّ و گهرهای شاهوار
یزدان ورا ستوده به قرآن که کوثر است
نوری که زیب بخش مکان است و لامکان
از باختر فروغ رخش تا به خاور است
حورایِ اِنسی است و ز مشکین شمیم او
گیسوی حور و روضۀ رضوان معطر است
در خانه‌ای که جای قدمهای جبرئیل
گاه نزول وحی خدا، زیب و زیور است
از رنج کار آبله میزد به دست او
دستی که بوسه‌گاه لبان پیمبر است

4+
غزل, محمدعلی ریاضی یزدی, میلاد حضرت فاطمه (س)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *