ﺁﻣﺪ، ﻧﺸﺴﺖ، ﮔﻔﺖ : ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻏﺰﻝ ﺑﺨﻮﺍﻥ !

ﺁﻣﺪ، ﻧﺸﺴﺖ، ﮔﻔﺖ : ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻏﺰﻝ ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﺁﻣﺪ ﻧﺸﺴﺖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺑﻬﺖ ﺑﺎﻭﺭﻡ
ﺷﻌﺮﯼ ﺟﺪﯾﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻣﺶ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻣﺪﻥ ﻣﺮﮒ ﺣﺎﺿﺮﻡ !
ﮔﻔﺘﻢ ﺩﻟﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺧﺸﮏ ﺁﺏ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﮒ ﺩﺭ ﺧﺰﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻓﻪ ﺍﯼ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﭘﺮﺕ
ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻬﯽ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻓﺮﻡ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺗﺒﻠﻮﺭ ﺩﺭﯾﺎﺳﺖ؟ ! ﯾﺎ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺩﺭﯾﺎ ﺗﻘﻠﺐ ﻏﻠﻄﯽ ﺍﺯ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺗﻮﺳﺖ
ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺒﺎﺩ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﯽ، ﺟﺰﺭ ﻭ ﻣﺪ ﺷﻮﺩ
ﻣﻦ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻭ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﯼ ﺍﻫﻞ ﺑﻨﺪﺭﻡ !
ﺳﺎﮐﺖ ﻧﺸﺴﺖ، ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺒﯿﻪ ﻧﺒﺾ ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺗﭙﯿﺪ
ﮔﻔﺘﻢ : ﺑﻤﺎﻥ ﮐﻤﯽ، ﻏﺰﻝ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﺑﻨﻮﺵ
ﺗﺎ ﻣﻦ ﻧﻘﺎﺏ ﺍﺯ ﺭﺥ ﺍﯾﻦ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﻡ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺁﺑﯽ ﺍﺵ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻌﺪ، ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻆِ ﺷﻤﺎ
ﻣﯿﺮﻓﺖ ﺳﻤﺖ ﺩﺭ ﻭ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻦ
ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ: ﻧﺮﻭ ﻧﯿﻢ ﺩﯾﮕﺮﻡ !
ﺍﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻧﺒﺾ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩ
ﺍﺷﮑﯽ ﺑﺮﻭﯼ ﺩﻓﺘﺮﻡ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺷﺪ ﻏﺰﻝ
ﺗﻘﺪﯾﺮ ﻣﻦ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺣﺴﺮﺕ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺩﯾﮕﺮﻡ ….
چکامه در اینستاگرامانتشار اشعار شما در چکامه

علیرضا کیانی, غزل

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.